Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Για μια ακόμη φορά:


Με θρησκείες και εκκλησίες δεν είχα ποτέ καμία σχέση. Ο πατέρας μου, όσο τον θυμάμαι, ουδέποτε πάτησε το πόδι του σε εκκλησία (εκτός από ελάχιστους γάμους και βαφτίσια), ενώ η μάνα μου, ακόμη και τώρα στα βαθιά γεράματά της, δεν χάνει ευκαιρία να τσακώνεται με παπάδες και να στηλιτεύει τον ευσεβισμό και την υποκρισία των θεούσων.
Πάντα, όμως, τιμούσαμε τις γιορτές, βάφαμε αυγά και ψήναμε αρνί το Πάσχα, και σεβόμασταν αυτό που ο περισσότερος απλός λαϊκός κόσμος αντιλαμβάνεται σαν κήρυγμα του Χριστού. Την αγάπη στον πλησίον, την ισότητα των ανθρώπων, την κοινωνική δικαιοσύνη, το μεγαλείο του να συγχωρείς, την αξία του να καταλαβαίνεις πως κανένας δεν είναι αναμάρτητος.
Ίσως γιατί κι εμείς απλοί λαϊκοί άνθρωποι ήμασταν και δεν είχαμε καμιά διάθεση να αποδείξουμε τίποτα και σε κανέναν.
Ίσως γι' αυτό δεν καταλαβαίνω τα όσα απαράδεκτα λέγονται σε βάρος των ανθρώπων που πιστεύουν...



Η πίστη στη δυνατότητα της επιστήμης να απαντήσει ως και στα βαθιά υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου δεν έχει καμιά σχέση με τον μαρξισμό και δέχτηκε αμείλικτο χτύπημα με την ανακάλυψη του ασυνείδητου από τον Φρόιντ. Πρόκειται για μια αντίληψη που χαρακτήριζε τον αστικό διαφωτισμό, παίρνοντας την πιο σαφή μορφή της με τον θετικισμό του 19ου αιώνα.
Όπως και κάθε άλλη πίστη είναι σεβαστή, αλλά ως μαρξιστής ξεκινάω από την κριτική του Μαρξ στον Φόιερμπαχ, που νόμιζε κι αυτός ότι το ξεπέρασμα των δεινών της ανθρωπότητας θα συντελούνταν με την απαλλαγή από τη θρησκεία. Ο Μαρξ απάντησε πως η θρησκεία θα παραμένει καταφύγιο των ανθρώπων όσο αυτοί νιώθουν κοινωνικά ανασφαλείς και καθήκον των επαναστατών είναι ο αγώνας για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Γι' αυτό και ο Λένιν έλεγε πως ακόμη κι ένας παπάς μπορεί να είναι μέλος του κόμματος αν αποδέχεται το πρόγραμμά του, γι' αυτό είχαμε και 4.000 ιερωμένους στο ΕΑΜ, γι' αυτό και τα επαναστατικά κινήματα της Λατινικής Αμερικής συνδέονται με τη Θεολογία της Απελευθέρωσης κ.λπ.
Επιπλέον, από τον Μαρξ, τον Λένιν, τον Γκράμσι, τον Αλτουσέρ κ.ά., μάθαμε ότι ο άνθρωπος είναι ον κατεξοχήν ιδεολογικό. Και καθώς μάθαμε και από τον Φρόιντ ότι το ασυνείδητο δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε, παρά μόνο να συμφιλιωθούμε μαζί του, είναι μάταιο να νομίζουμε πως με αποδείξεις της δικής μας πίστης πως δεν υπάρχει Θεός θα πείσουμε τους πιστούς να αποβάλουν τη δική τους πίστη.
Τέλος, άλλο ο αγώνας για τον χωρισμό κράτους-εκκλησίας και άλλο ο διαχωρισμός των εργαζομένων σε θρησκευόμενους και άθεους. Ο πρώτος αγώνας ενώνει, καθώς και οι πιστοί σε μεγάλο ποσοστό απαιτούν τον χωρισμό. Ο δεύτερος υπονομεύει τον αγώνα ενάντια στο κεφάλαιο.
Καλό Πάσχα σε όλους και όλες!




Γιώργος Αλεξάτος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου