Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Το ζουμί της Ιστορίας είναι να μην υποταχθείς ποτέ.

 ΚΟΛΥΜΠΑ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ



Εκτιμάω απεριόριστα τους ζωντανούς ανθρώπους. Τους θαυμάζω, θα μπορούσα να πω.
Το έχω ξαναπεί: αυτούς που δεν φοβούνται να ζήσουν, να τσαλακωθούν, να φάνε τα μούτρα τους.
Να σκίσουν γόνατα, παλάμες, ψυχή, να κλάψουν, να πιούνε, να φωνάξουν. Να γελάσουν δυνατά.
Να γελάσουν με τον εαυτό τους. Να βαρέσουν τον εαυτό τους. Να τολμήσουνε. Να πούνε: έκανα μαλακία. Έκανα λάθος. Μα, έκανα αυτό που ήθελα, τελικά.
Οι στιγμές της ζωής μου που θυμάμαι με την περισσότερη περηφάνια ήτανε αυτές που τόλμησα να ρισκάρω. Που τόλμησα να κάνω ερωτική εξομολόγηση σε μια γυναικα  και ας μην κατάλαβε χριστό εκείνη. Που τόλμησα να βγάλω απο μέσα μου ό,τι κρύβω, ανεξαρτήτως αν αυτά τα ξεθαμμένα σκοτάδια, έτσουξαν και μένα πολύ. Που τόλμησα να εκφράσω ότι υπάρχει μέσα μου- για μένα.
Να είμαι αληθινος .
Αληθινος.
Με όλα μου. Και τα καλά και τα άσχημα. Και τα βολικά και τα άβολα. Με τα φρένα μου και χωρίς φρένα. Με τους φόβους και τις δειλίες μου, με τις δυνάμεις και τους ηρωισμούς, τις αδυναμίες και τα απωθημένα.
Αυτό.
Αληθινος.
Διαβαστε τη Σκέψη της Αθηνάς Τερζή.
 Μου κάνει τόσο που, για πρώτη φορά (ως σήμερα) αναρτώ ολόκληρο κείμενο άλλου, εδώ.
Το μόνο που ίσως, θα είχα να συμπληρώσω, είναι ότι, εκεί γύρω στα 45 (λίγο πριν, λίγο μετά), μερικές απο αυτές τις  ... βουτιές στο κενό, έχουν ακόμη μεγαλύτερη αξία. Όχι να μην τις έχεις ζήσει ως τότε και να σε πιάσει παιδιάστικη μανούρα να τα ζήσεις όλα ξαφνικά, σαν στερημένο δεκαπεντάχρονο, μα, έχοντας κάνει όλα τα ανωτέρω νωρίτερα σε κάποια εκδοχή τους, να τολμήσεις ξανα μερικά απο αυτά. Σε διαφορετική βερσιόν. Χωρίς την άγνοια κινδύνου της εφηβείας ή των πρώτων χρόνων ωριμότητας.
Aντίθετα, έχοντας γνώση των κινδύνων. Του πόσο πονάει ένα γδαρμένο γόνατο. Ή μια γδαρμένη καρδιά. Και του πόσο διαφορετικής ποιότητας είναι η όποια διαδικασία επούλωσης μετά τα σαραντακάτι.
Να τολμήσεις να βγάλεις το παιδι απο μέσα σου, μέσα απο τον "ενήλικα". Χωρίς φόβο, πρέπει, άγχος για το πως θα το πάρουν οι άλλοι καταπιεσμένοι, αρτηριοσκληρυμμένοι,  νευρωτικοί, κομπλεξικοί, ανασφαλείς, πεθαμένοι  "ενήλικες", που μπορεί και να σε περιτριγυρίζουν.
Όσο μεγαλώνει κανείς, τόσο περισσότερες φοβίες αποκτά. Απο αυτές που είκοσι χρόνια πριν, παίζει και να μην τις είχε. Γι αυτό και το καβαλίκεμα τους, έχει μεγαλύτερη αξία.
Και όχι: τα 45 δεν είναι κάποιο όριο, που μετά, σταματάς και υποτάσσεσαι, τύπου: ΟΚ, έζησα οσα ήθελα να ζήσω. Μαλακίες. Αυτό και αν είναι δειλία και υποταγή.

 Το ζουμί της Ιστορίας είναι να μην υποταχθείς ποτέ.
.parallaximag-olaeinaitaxidi.blogspot.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου