Όπου φτωχός και η μοίρα του λέει ο σοφός λαός και έχει απόλυτο δίκιο. Γιατί όταν είσαι φτωχός ή όταν «κάποιοι» με μεθόδους που θυμίζουν συνομωσία σε υποβαθμίζουν και καθιστούν την οικογένεια, την κοινωνία, την χώρα την ίδια φτωχή, τότε πολλά επιφυλάσσει η μοίρα. Η χώρα που το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν το γέλιο, η ελπίδα, η αισιοδοξία, κατάντησε καταθλιπτική, με τον φόβο στα πρόσωπα ζωγραφισμένο.
Η ελπίδα, έδωσε την θέση της στην κατάθλιψη και η αισιοδοξία στον φόβο και την αβεβαιότητα. Το υψηλό χρέος μέσω δόλιου δανεισμού, υποδούλωσε οικογένεια και χώρα και υποθήκευσε το μέλλον τους. Η ψυχολογική πίεση από τους δανειστές (τράπεζες ή τοκογλύφους) και η ευκολία επιβολής επαχθών όρων, κανόνων και αποφάσεων, αυξάνει την κατάθλιψη. Οι πιέσεις για την αποδοχή αποφάσεων τρίτων λόγω αδυναμίας οικονομικής διευθέτησης χρεών, οδηγεί σε κατασχέσεις. Κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων που με αίμα και ιδρώτα όλοι πάσχισαν να αποκτήσουν και να αφήσουν στα παιδιά τους (κάτι αδιανόητο για την υπόλοιπη Ευρώπη όπου με την συμπλήρωση του 18ου έτους, το παιδί είτε αλλάζει σπίτι, είτε πληρώνει «ενοίκιο» στους γονείς του). «Ένα κεραμίδι» ήταν το όνειρο κάθε οικογένειας την δεκαετία του 70. Όνειρο ζωής. Και όσο τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα, ψάχναμε το «κάτι παραπάνω». Μέχρι…
Η αδυναμία οικονομικής διευθέτησης χρεών οδηγεί σε περαιτέρω υποθήκευση περιουσιακών στοιχείων της οικογένειας, με τα ενεχυροδανειστήρια να γίνονται αποδέκτες κειμήλιων και «αναμνήσεων» χρόνων. Η τοκογλυφία ανθεί όπως στα χρόνια της κατοχής, με πανομοιότυπες ιστορίες διηγούμενες από μεγαλύτερους. Η παραβατικότητα γίνεται κανόνας, η πορνεία και οι ουσίες διέξοδος, και οι αυτοκτονίες καταρρίπτοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο να μην αποτελούν πλέον «είδηση». Από την άλλη μεριά, οι παράλογες απαιτήσεις των δανειστών της χώρας, με ξεκάθαρο στόχο την πτώση του βιοτικού επιπέδου και αδυναμία κάλυψης στοιχειωδών αναγκών διαβίωσης με επιβολή κάθε είδους προστίμων, φόρων, χαρατσιών να απομυζείτε η αγορά και να αποτρέπεται η λειτουργία της. Η υγεία και η περίθαλψη νοσούν, με σοβαρές ελλείψεις φαρμάκων και υλικών στα νοσοκομεία λόγω προβλημάτων στην προμήθειά τους. Οι καρκινοπαθείς και οι άλλοι χρόνιοι ασθενείς αδυνατούν να βρουν τα φάρμακά τους.
Οι άνεργοι εκτός της απώλειας της εργασίας τους έχουν να αντιμετωπίσουν και την απώλεια ασφάλισης τους. Η παιδεία και το σχολείο αντιμετωπίζονται ως πάρκινγκ παιδιών, μιας και υπήρχαν μέχρι πριν λίγες μέρες (Φλεβάρης παρακαλώ) κενά στις θέσεις διδασκαλίας. Η ανεργία, ο μεγαλύτερος εφιάλτης όλων, γιγαντώνεται, όπως γιγαντώνονται οι κάθε λογής απαιτήσεις των αφεντικών. Το κράτος «εφεύρε» τα εργαστήρια συμβουλευτικής ανέργων. Μα οι άνεργοι χρειάζονται εργασία, και όχι συμβουλές, ούτε βέβαια και ψηφοθηρική απασχόληση πεντάμηνης διάρκειας!!! Και όσο η ανεργία μεγαλώνει, τόσο πιο ευάλωτη και εξαρτώμενη γίνεται η κοινωνία και οι πολίτες της από «σωτήρες». «Σωτήρες» όπου με μια υπόσχεση αποκατάστασης, δεσμεύουν ολόκληρες οικογένειες. Ας μην παραπονιόμαστε όμως γιατί εμείς τους εκλέξαμε. Φταίμε όλοι μας, μιας και έχουμε τους πολιτικούς – σωτήρες που μας ταιριάζουν.
Οι ίδιοι αυτοί σωτήρες που με τις αποφάσεις τους εντός Βουλής υποθηκεύουν το μέλλον της χώρας , της κοινωνίας. Η αδυναμία ή η ατολμία αντίδρασής τους και η υποβολή από τους δανειστές της χώρας αποφάσεων χωρίς αντίδραση, δυστυχώς, βάζει την χώρα σε περιπέτειες και εδαφικές υποχωρήσεις. Η οικονομική αδυναμία βάζει την χώρα στο στόχαστρο. Και εμείς τον χαβά μας. Αναλωνόμαστε σε κάθε λογής μικροπολιτική. Οι διορισμοί ημετέρων, συμβούλων και παρατρεχάμενων με παχυλούς μισθούς συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Ο διαχωρισμός «των δικών μας παιδιών (κάθε απόχρωσης)» καλά κρατεί. Και σε αυτό τον κυκεώνα, ο απλός πολίτης ψάχνει το δίκιο του σε ένα κράτος δικαίου ανύπαρκτο. Ξέρουμε όλοι, ότι σε τέτοιες συνθήκες ευνοούνται εθνικιστικές τάσεις όπου σερβίρονται ως λύση στο πρόβλημα.
Τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ παίζουν τέλεια το ρόλο τους παραπληροφορώντας ή πανικοβάλλοντας τον κόσμο, παρουσιάζοντας το «Δόγμα του Σοκ» που κατά γράμμα βιώνουμε σήμερα, σαν την μοναδική και αδιαπραγμάτευτη λύση στο πρόβλημα. Η μεγαλύτερη νίκη του μισελληνισμού είναι πως μας έχει πείσει ότι δεν μπορούμε να πολεμήσουμε για ό,τι είναι δικό μας. Ο απόλυτος θρίαμβός τους συνοψίζεται στην αγωνία με την οποία παρακολουθούμε τα παρανοϊκά ψελλίσματα γκρίζων οντοτήτων που πολλαπλασιάζουν τη λύπη και την εξαθλίωση. Οι ηγέτες μας, δεν επιτρέπεται να ομιλούν, να σκέφτονται, να νιώθουν και να δρουν ως διαχειριστές της κατήφειάς μας. Οφείλουν να δρουν προς όφελος της κοινωνίας και να δημιουργούν συνθήκες βελτίωσής της (καμία σχέση με την πραγματικότητα). Έχουμε την ιερή υποχρέωση στους εαυτούς μας και προς όλους όσοι είναι οι αγαπημένοι μας να απαλλαγούμε από την ιδέα της συμφιλίωσης με την απώλεια του οράματος. Ζώντας σε μια κοινωνία φτωχοποιημένη και μια χώρα ουσιαστικά πτωχευμένη, οφείλουμε να διαμορφώσουμε τις συνθήκες ζωής μας, ώστε η μοίρα μας να πάρει τον θετικό δρόμο και να μην ακολουθήσουμε το σοφό ρητό της επικεφαλίδας.

 του Δημοσθένη Μαράκη
www.cretalive.gr