Σάββατο, 19 Μαΐου 2018

Οι φιλιες δε χτιζονται στο facebook


Ίσως τελικά να γερνάω και να μην πολυ-καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου, αλλά μάλλον μου αρέσει έτσι…




Ίσως να γερνάω – βέβαια με τα δεδομένα άλλων εποχών μπορεί να έχω πεθάνει ήδη και να μην το έχω καταλάβει – μπορεί πάλι να μην είμαι και τόσο trendy, μπορεί βέβαια και να μου αρέσει που είμαι έτσι, αλλά ώρες ώρες νιώθω λες κι έχω κατέβει από τον Άρη.
 
Βρέθηκα σε μια παρέα της προάλλες, με συνομηλίκους μου, κάτι κουρασμένα παληκάρια μπερδεμένα μέσα στα γρανάζια μιας επιβίωσης – καριέρα και μιλούσαν για τα μηνύματα που είχαν ανταλλάξει στο facebook, ο ένας έλεγε ότι γνώρισε μια κοπέλα εκεί, ο άλλος ότι έχει ανοίξει ένα group, τέλος πάντων μιλούσαν μια γλώσσα που δεν την πολυ-καταλάβαινα, η αλήθεια είναι ότι αρχίζω να μην καταλαβαίνω και πολλά τελευταία κι έτσι κάθομαι στη γωνιά μου και δεν ομιλώ, απλά παρατηρώ.
 Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες
Ή εγώ έχω μείνει απελπιστικά πίσω, ή έχω χάσει πολλά επεισόδια από ένα έργο που παίζεται μάλλον ερήμην μου, ίσως να είμαι περισσότερο μοναχικός από ότι κι ο ίδιος φανταζόμουν, ίσως και να μην έχω απαλλαγεί πλήρως από όλες τις καταπιεστικές ιδεοληψίες της νιότης, αλλά αισθάνομαι τελικά να είμαι ένας από εκείνους τους πολύ τυχερούς ανθρώπους που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν πολλούς πραγματικούς, αληθινούς φίλους, σε βαθμό τέτοιο ώστε να νιώθω ειλικρινά γεμάτος.

Είμαι τυχερός γιατί όλα αυτά τα 60 χρόνια κατάφερα να αποκτήσω δύο, ναι δύο φίλους αληθινούς, καρδιακούς δηλαδή, και δεν λέω μόνο δύο, γιατί οι δύο είναι πάρα πολλοί. Φίλους που δεν ντρέπομαι να σηκώσω το τηλέφωνο και να τους πω ότι έχω ανάγκη να τους δω, από εκείνους που μπορεί να τους βλέπω στην χάση και στην φέξη, αλλά όταν βρισκόμαστε δεν λέμε σχεδόν τίποτα, απλά καθόμαστε δίπλα στο κύμα κι ακούμε τον παφλασμό του και είναι πραγματικά σαν να τα έχεις πει όλα έτσι, σαν να έχεις αφηγηθεί ένα σωρό ιστορίες με τα πιο απλά κι ωραία λόγια, έχεις προλάβει να λυπηθείς πριν ακούσεις το δυσάρεστο, έχεις προλάβει να γελάσεις πριν ειπωθεί το αστείο…

Ίσως τελικά να γερνάω και να μην πολυ-καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου, αλλά μάλλον μου αρέσει έτσι…




by yorgose.wordpress.com

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου